Kwestia przyczepności

Przyczepność to jeden z najistotniejszych parametrów, pozwalający panować nad prowadzonym samochodem. Aby parametr ten był utrzymany na odpowiednim poziomie, kontakt opony z nawierzchnią musi być stały.

Zobacz też: Jak bezpiecznie jeździć zimą?   

Kiedy między oponą a podłożem znajduje się warstwa wody, przyczepność drastycznie spada samochód zaczyna płynąć. Takie zjawisko nazywane jest właśnie aquaplaningiem.

Przyczepność zostaje już zakłócona, gdy cienki film wodny pomiędzy oponą a podłożem uniemożliwia kontakt czoła opony z mikronierównościami nawierzchni (są one zalane wodą). Gdy dojdzie do pełnego uwodnienia podłoża (warstwa wody jest grubsza niż głębokość mikronierowności), ryzyko poślizgu wzrasta blisko 3-krotnie, ponieważ opona może zupełnie stracić przyczepność.

Wnioski? Niebezpieczeństwo wystąpienia aquaplaningu rośnie wraz z głębokością wody na drodze oraz prędkością, z jaką porusza się pojazd.

Powstawanie aquaplaningu

Aquaplaning zachodzi, gdy pojazd porusza się po podłożu pokrytym warstwą wody. Jazda po takiej nawierzchni oznacza, że opona pcha przed sobą taflę wodną. Tafla ta posiada określone ciśnienie, które wzrasta, kiedy następuje jej zderzenie z bieżnikiem.

Zobacz też: Jak bezpiecznie wykryć śliską nawierzchnię? 

Kiedy nacisk opony na podłoże staje się równy z ciśnieniem napierającej wody, opona nie może już pchać jej przed sobą i zaczyna unosić się na niej. Przerwany zostaje kontakt opony z podłożem i zachodzi zjawisko aquaplaningu.